همه هست آرزويم که ببينم از تو رويـــــــــی        چه زيان تورا که من هم برســــــم به آرزويی

به کسی جمال خودرا ننموده ای و بينــــــــــم        همه جا به هرزبانی بود از تو گفتگویـــــــــــی

غم و درد و رنــــج و محنت؛ همه مستعد قتلم        تو ببرسراز تن من؛ ببر از ميانه گویـــــــــــی

به ره تو بس که نالــــم؛ زغم تو بس که مويم        شده ام زناله نالــــــــــــی؛ شده ام زمويه مويی

همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تار چنگی        من از آن خوشم که چنگـــــی بزنم به تار مويـی

چه شود که راه يابـــــد سوی آب؛ تشنه کامی        چه شود که کـــــــــام جويد زلب تو کامجويی

شوداينکه از ترحــــم دمی ای سحاب رحمت        من خشک لب هم آخر زتو تــــــــر کنم گلويی

بشکست اگــــــــردل من به فدای چشم مستت        سر خم به می سلامـــــــــــت؛ شکند اگر سبويی

همه موسم تفرج به چمن روند و صحــــــــرا        تو قدم به چشم ما نه؛ بنشين کنـــــــــار جويی

نه به باغ ره دهندم که گلی به کام بویــــــــــم        نه دماغ اينکه از گل شنوم به کــــــــــام بويی

ز چه شيــــــــخ پاکدامن سوی مسجدم بخواند        رخ شيخ و سجده گاهی؛ سر ما و خاک کويی

نه وطن پرستی از من به وطـــن نموده يادی        نه زمن کسی به غربت بنمـــــــوده جستجويی

بنموده تيره روزم ستم سياه چشمــــــــــــــــی        بنموده مو سپيدم ؛ صنم سياه مويــــــــــــــــی

نظری به سوی رضوانــــــی دردمند مسکين        که بجز درت اميدش نبود بــــــــه هيچ سويی